گیشا-توتیواری هایی که باید بمانند-آباد از خرابی ما ملک بی غمیست.ایستاده‌ام کنار آب‌سرد‌کن دانشکده و به عددی که حالا با بطری من یکی زیاد شده نگاه می‌کنم. من و همکارانم دست در دست هم به اندازه بازیافت یک میلیون و سیصد و بیست و دو هزار و شانزده بطری پلاستیکی به کره زمین کمک کرده‌ایم. به همت و اتحادمان آفرین می‌گویم و جایی هم ته دل از ساده‌لوحی و غفلت و آسایش تصنعی‌مان تهوع ام می‌گیرد. به لطف ما و آب‌سردکن‌هایمان حالا احتمالا دنیا در پنجاه، صد سال آینده کمتر داغ می‌شود. و به لطف غفلتمان هم آدم و نسل

گیشا-توتیواری هایی که باید بمانند-آنجا که خانه مان است - از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴نوشته پایین رو امروز اتفاقی در آرشیو نوشته های موقت ۱۴۰۱ پیدا کردم. بعدها در مورد تفاوت های درونیم تو این چهار سال مینویسم. خیلی جالبه که قریب به ۹۹٪‌ اتفاق ها و داستان ها ولی ماجرای همین روزها هم هست:--------روایت یک:ساختمان درگیر بازسازیست. داربست زده اند جلوی در و پریروز هم یکهو یک نفر با این طناب هایی که در آسمان آویزان نگهت میدارد، پرید جلوی پنجره خانه ام در طبقه هفتم که یک چیزی را تعمیر کند. یک شبی از هفته پیش که برمیگ

گیشا-توتیواری هایی که باید بمانند-گسستگیاین نوشته رو مینویسم در ۱۷ فروردین ۱۴۰۵. یک ماه کمتر از نه سال عمر گیشا. در واپسای قطع و وصلی اینترنت ایران، ترس دارم سرور بلاگفا از کار بیفته یا از دسترسم خارج شه. آرشیو نوشته های کم ارزش همه روزهای پرخوشی و پردرد و پرفکر و پرمشغله. اون روزی که وبلاگم رو به عنوان هدیه از این دات آی آر کذایی آورده بودی روی دات کام و من طاقچه بالا گذاشتم که فروتنی و خاکی بودن و سادگیه که معنا میده به انشا و نوشتار، باید فکر همچین روزهای دوری رو میکردم. ----در یک جمعی بودم ا